بررسی اثر سطوح مختلف رنگدانه آستاگزانتین در جیره غذایی بر برخی شاخص های بیوشیمیایی و ایمنی غیر اختصاصی میگوی جوان پا سفید غربی (Litopenaeus vannamei) در مواجهه با تنش کاهش شدید اکسیژن

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

گروه شیلات، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران

چکیده

از افزودنی های غذایی متنوعی به منظور افزایش توان ایمنی موجودات استفاده می گردد. در این پژوهش تاثیر استفاده ازسطوح مختلف رنگدانه آستاگزانتین در جیره بر برخی شاخص های بیوشیمیایی و ایمنی میگوهای جوان پا سفید (Litopenaeus vannamei)، مورد بررسی قرار گرفت. آستاگزانتین در چهار سطح 0، 50، 100 و 150 میلی گرم در کیلوگرم به جیره اضافه  گردید که بترتیب با عنوان جیره های شماره 1، 2، 3 و 4 نشان  داده شده اند. در طی دوره پرورش، میزان دما (2 ± 28 درجه سانتیگراد)، اکسیژن محلول (05/0 ± 7 میلی   در لیتر)، شوری (1 ± 41 قسمت در هزار) و pH(8/1±0/02) آب محیط پرورش ثبت شد. در پایان دوره پرورش، میگوها در معرض تنش کمبود اکسیژن (کاهش اکسیژن از 7 به 1 میلی گرم در لیتر طی 14 ساعت) قرارگرفتند. نتایج موید تفاوت معنی دار شاخص های بیوشیمیایی و ایمنی در تیمارهای 3 و 4 در مقایسه با تیمار شاهد بود (05/0>P). بیشترین تعداد هموسیت کل، سلول های هیالینی، سلول های گرانولار کوچک به ترتیب 38/3 ± 105× 13/133، 08/4 ± 105× 83/85 و 00/1 ± 105× 33/30 (سلول در میلی لیتر) و فعالیت فاگوسیتوزی 51/0 ± 67/16 (درصد) و پروتئین پلاسما 24/1 ± 62/114 (میلی گرم در لیتر) در تیمار 3 و بیشترین سلول¬های گرانولار 65/1 ±5 10× 8/16 (سلول در میلی لیتر) و گلوکز 23/0 ± 06/18 (میلی گرم در دسی لیتر) در تیمار 4 مشاهده شد (05/0>P). به طورکلی جیره های 3 و 4 بیشترین تاثیر را بر شاخص های بیوشیمیایی و ایمنی غیراختصاصی در میگوهای جوان بر جای گذاشتند.

کلیدواژه‌ها